Hoe het wereldwijde veiligheidsrisico er vandaag de dag daadwerkelijk uitziet en hoe je hiermee omgaat
De relatie van een contractmedewerker met een bedrijf lijkt zelden op die van een fulltime werknemer. Opdrachten beginnen en eindigen volgens hun eigen tijdschema. Een werknemer kan bijvoorbeeld drie maanden voor één klant werken en daarna verdergaan, of twee opdrachten tegelijkertijd uitvoeren. Deze voortdurende verandering maakt tijdelijk werk juist zo flexibel en waardevol. Het brengt echter ook een ander soort risico met zich mee op het gebied van gegevens en toegang, een risico waar de meeste beveiligingsadviezen geen aandacht aan besteden.
In de meeste richtlijnen voor het beveiligen van het personeelsbestand wordt uitgegaan van een stabiel team dat elke dag inlogt op dezelfde systemen. Tijdelijk en contractwerk volgt dit patroon niet. Elke opdracht heeft een eigen begin en einde, en bij elke opdracht moet de toegang correct worden ingesteld en volledig worden beëindigd. Dit is niet louter een IT-taak. Het is een kwestie van naleving, die nauw verband houdt met de classificatie en de salarisadministratie die een compliancepartner al beheert.
Waarom opdrachten op basis van resultaat een ander risicoprofiel opleveren
Het aannemen van fulltime personeel is meestal een eenmalige gebeurtenis. Een nieuwe medewerker krijgt bij aanvang toegang tot wat hij of zij nodig heeft, en die toegang kan jarenlang vrij stabiel blijven. Tijdelijk werk volgt dat patroon niet. Volgens de American Staffing Association hebben uitzendbureaus in de loop van 2023 12,7 miljoen tijdelijke en contractmedewerkers aangenomen, terwijl er in 2024 in een willekeurige week slechts ongeveer 2,2 miljoen aan het werk waren. Dat verschil illustreert het punt duidelijk. Een groot deel van de tijdelijke aanstellingen begint en eindigt binnen hetzelfde jaar, soms zelfs binnen enkele weken.
Elke van die plaatsingen is een toegangsgebeurtenis. Elke plaatsing begint met het inrichten van de omgeving, systemen, inloggegevens en soms fysieke apparatuur, en dit alles moet aan het einde volledig worden afgewikkeld. Vermenigvuldig dat met de frequentie waarmee tijdelijke aanstellingen worden vervangen, en het is gemakkelijk te begrijpen hoe er hiaten kunnen ontstaan. Een account dat had moeten worden afgesloten, blijft soms per ongeluk openstaan. Inloggegevens blijven geldig nadat de opdracht waarvoor ze zijn aangemaakt, al is afgelopen. Dit patroon komt neer op een discrepantie in tempo: toegangsprocessen zijn doorgaans opgezet voor stabiel, langdurig dienstverband, terwijl tijdelijke opdrachten veel sneller verlopen.
Er is nog een ander, recenter risico dat hier het vermelden waard is. Uit rapportages uit de sector blijkt dat er steeds meer frauduleuze kandidaten zijn die valse identiteiten gebruiken om aangenomen te worden voor functies als externe contractmedewerker, en vervolgens die toegang misbruiken om in de systemen van een klant in te breken. Het Amerikaanse ministerie van Justitie heeft zaken vervolgd waarbij werknemers gestolen identiteiten gebruikten om bij meer dan 100 bedrijven een functie als externe contractant te bemachtigen. Dit herinnert ons eraan dat het risico op toegangsincidenten niet altijd pas bij de onboarding begint. Soms begint het al voordat de samenwerking zelfs maar van start gaat, namelijk bij de vraag wie er wordt aangenomen.
Wat er op het spel staat bij toegang
De kosten van een dergelijke fout blijven stijgen. Uit het rapport ‘Cost of a Data Breach Report 2026’ van IBM blijkt dat de wereldwijde gemiddelde kosten van een datalek zijn opgelopen tot 4,99 miljoen dollar, een recordhoogte en een stijging van 12% ten opzichte van het voorgaande jaar.
Het Verizon Data Breach Investigations Report 2026 biedt nuttige aanvullende informatie. Bij 62% van de door Verizon onderzochte datalekken speelde een menselijke factor een rol, en voor het eerst sinds het rapport voor het eerst verscheen, waren misbruikte softwarekwetsbaarheden in de plaats gekomen van gestolen inloggegevens als belangrijkste manier waarop aanvallers toegang verkregen.
Beide bevindingen leiden tot dezelfde conclusie. Aanvallers hebben geen geavanceerde hack nodig wanneer een account nooit is afgesloten, inloggegevens langer geldig bleven dan de overeenkomst voorzag, of toegang werd verleend aan iemand die niet was wie hij of zij beweerde te zijn. In een personeelsbestand met zo’n groot verloop zijn die kleine hiaten geen ongebruikelijke uitzonderingen. Ze zijn een voorspelbaar gevolg van een proces dat niet is afgestemd op de frequentie waarmee opdrachten beginnen en eindigen.
De gegevensstroom achter een voorwaardelijke opdracht
De gegevens van een fulltime werknemer worden meestal op één plek bewaard: in de eigen systemen van de werkgever. Bij tijdelijk werk ligt het zelden zo eenvoudig. De persoonlijke en salarisgegevens van een werknemer worden vaak doorgegeven van de werknemer naar een uitzendbureau of een EOR- of AOR-partner, en vervolgens naar de eindklant, waarbij de gegevens soms onderweg de grens overgaan.
Elke overdracht in die keten is een moment waarop gegevens correct moeten worden behandeld. Wie is verantwoordelijk voor de bescherming van de gegevens van een werknemer terwijl deze bij de uitzendpartner in beheer zijn? Wat gebeurt ermee zodra de gegevens bij de opdrachtgever terechtkomen? Dit zijn dezelfde vragen die aan de orde komen bij classificatie en naleving van de loonadministratie, maar dan toegepast op gegevens in plaats van op geld.
Op dit punt schiet veel algemeen beveiligingsadvies tekort als het gaat om tijdelijk werk. Het risico heeft niet in de eerste plaats te maken met de laptop of het thuisnetwerk van een werknemer. Het gaat erom hoeveel partijen tijdens de looptijd van één opdracht toegang hebben tot de gegevens van die werknemer, en of elk van hen zijn deel van die relatie correct uitvoert.
Waar classificatie en naleving elkaar overlappen
De gegevensbeschermingswetgeving in meerdere rechtsgebieden voegt hier nog een extra laag aan toe. Op grond van de Algemene Verordening Gegevensbescherming worden organisaties die persoonsgegevens verwerken verschillend behandeld, afhankelijk van of ze optreden als verwerkingsverantwoordelijke of als verwerker – een onderscheid dat sterk lijkt op de relatie tussen werknemer, uitzendbureau en opdrachtgever. De Consumer Privacy Act van Californië maakt een soortgelijk onderscheid, waarbij inwoners rechten krijgen met betrekking tot hun persoonsgegevens en verwachtingen worden gesteld aan de manier waarop dienstverleners in een keten als deze hiermee moeten omgaan.
Bedrijven die ook via e-mail communiceren met tijdelijke werknemers, moeten zich houden aan de antispamwetgeving, of het nu gaat om de CAN-SPAM Act in de Verenigde Staten of de antispamwetgeving in Canada. Dit is slechts een klein onderdeel van het totaalplaatje, maar het is goed om hiervan op de hoogte te zijn als het tijdelijke personeelsbestand zich over beide landen uitstrekt.
Deze wetten zijn niet specifiek opgesteld voor personeelsregelingen, maar zijn er wel degelijk op van toepassing. Een bedrijf dat in meerdere landen gebruikmaakt van tijdelijk personeel, heeft vaak te maken met meer dan één van deze regelingen tegelijk, naast de reeds geldende vereisten op het gebied van classificatie en salarisadministratie. Het coördineren van dit alles zonder een ervaren partner maakt de zaak aanzienlijk complexer.
Hoe verantwoord toegangsbeheer eruitziet
Goed toegangsbeheer voor tijdelijke medewerkers houdt niet in dat elk apparaat wordt vergrendeld of dat een specifieke beveiligingstool verplicht wordt gesteld. Het gaat erom de betrokkenheidscyclus zelf op te bouwen rond duidelijke controlepunten.
Dat begint met het controleren wie er daadwerkelijk wordt aangenomen, aangezien verificatie aan het begin van een opdracht net zo belangrijk is als wat er gebeurt nadat iemand is begonnen. Vervolgens moet toegang worden verleend op basis van wat een specifieke opdracht vereist, worden herzien als de omvang van de opdracht verandert, en volledig worden ingetrokken op het moment dat deze afloopt, en niet pas weken later wanneer iemand het eindelijk opmerkt.
In principe is dit allemaal niet ingewikkeld. Wat het moeilijk maakt, is om dit consequent toe te passen bij een flexibele personeelsgroep waarbij opdrachten voortdurend beginnen en eindigen, soms bij meerdere klanten en in meerdere landen tegelijk. Die consistentie vereist een echte, voortdurende inspanning, en het is dezelfde operationele discipline die ook al vereist is voor classificatie en naleving van de loonadministratie.
Compliance en toegang samenbrengen
De hier beschreven risico’s vloeien voort uit de manier waarop een opdracht is gestructureerd: wanneer de toegang moet ingaan, wanneer deze moet eindigen en hoe de gegevens van een werknemer worden uitgewisseld tussen de uitzendpartner en de opdrachtgever. Die structuur is dezelfde die bepalend is voor de indeling in een functiecategorie en de naleving van de loonadministratievoorschriften.
People2.0 verzorgt de classificatie en salarisadministratie van tijdelijke opdrachten in verschillende rechtsgebieden; dit werk vereist reeds naleving van de wetgeving inzake gegevensbescherming die van toepassing is op de betrokken salarisgegevens en persoonsgegevens. Als die basis goed is, beschikt een bedrijf over een nauwkeurig en actueel overzicht van wanneer elke opdracht begint en eindigt – precies die informatie die bepalend zou moeten zijn voor beslissingen over toegang aan de kant van de klant.
Als tijdelijke medewerkers een aanzienlijk deel van uw personeelsbestand uitmaken, met name in meerdere landen, is het de moeite waard om u af te vragen of uw classificatie, salarisadministratie en contractgegevens wel zo actueel zijn als ze zouden moeten zijn. Dat is het gesprek dat we dagelijks met bedrijven voeren.
Wilt u meer weten? Neem dan contact op met People2.0 om te ontdekken hoe wij bedrijven zoals het uwe helpen om tijdelijke medewerkers op een regelconforme manier in te zetten, waar uw personeel ook werkzaam is.
FAQ
Waarin verschillen de risico’s op het gebied van gegevens en toegang voor tijdelijke medewerkers ten opzichte van vaste medewerkers?
Bij vaste aanstellingen is er meestal sprake van een eenmalige handeling: de toegang wordt eenmalig ingesteld en blijft vervolgens jarenlang grotendeels ongewijzigd. Bij tijdelijk werk is dat niet het geval. Opdrachten beginnen en eindigen voortdurend, dus de toegang moet elke keer opnieuw correct worden toegekend en beëindigd, en niet slechts eenmalig.
Wat is het grootste risico wanneer contractmedewerkers toegang krijgen tot bedrijfssystemen?
Het grootste risico is meestal niet een geavanceerde aanval. Het is een toegangsproces dat niet is afgestemd op de snelheid waarmee tijdelijke opdrachten worden afgewisseld, waardoor accounts en inloggegevens langer blijven bestaan dan de opdrachten waarvoor ze zijn aangemaakt.
Wie is verantwoordelijk voor de gegevens van een uitzendkracht wanneer deze worden doorgegeven tussen een uitzendbureau en een opdrachtgever?
De verantwoordelijkheid hangt af van de rol die elke partij in de relatie vervult. Wetgeving op het gebied van gegevensbescherming, zoals de AVG en de CCPA, maakt onderscheid tussen organisaties die de gegevens beheren en organisaties die deze namens een andere partij verwerken. Dit onderscheid is rechtstreeks van toepassing op de manier waarop werknemersgegevens worden doorgegeven: van de werknemer naar een uitzendbureau of EOR/AOR-partner, en vervolgens naar de eindklant.
Gelden de wetten inzake gegevensbescherming op verschillende manieren voor tijdelijke werknemers in verschillende landen?
Ja. Een bedrijf dat in meerdere landen met tijdelijke krachten werkt, valt vaak onder meer dan één wetgeving inzake gegevensbescherming tegelijk, aangezien deze wetten niet specifiek met het oog op personeelsregelingen zijn opgesteld, maar er toch op van toepassing zijn. Dit maakt de zaken nog complexer, bovenop de standaardclassificatie en de naleving van de loonadministratievoorschriften.
Hoe helpt een compliancepartner bij het beheersen van dit risico?
Een compliancepartner zoals People2.0 beheert de classificatie en de salarisadministratie van een tijdelijke aanstelling in verschillende rechtsgebieden, waarbij moet worden voldaan aan de wetgeving inzake gegevensbescherming die van toepassing is op die salarisgegevens en persoonsgegevens. Hierdoor blijven de gegevens over de aanstelling nauwkeurig en actueel; dit is precies de informatie die een bedrijf nodig heeft om weloverwogen beslissingen te nemen over de toegang tot gegevens.
Redactionele begeleiding door Jeremiah Akin, Senior Manager, Global Brand and Content
